Alles maakt door de jaren heen verandering door.
Zo ook de dansstijlen.
Waar ze in de jaren '20 nog de "Charleston" dansten en ze in de jaren '50 massaal stonden te "Twisten", gaat nu jong-Nederland los met de "Jumpstyle".
Comedian Judson Laipply heeft op een geweldig grappige manier de "evolution of dance" samengevat.
Hier in zie je heel duidelijk hoe veel verschillende dansstijlen er gekomen en weer gegaan zijn door de jaren heen.
(Wel met een dikke vette knipoog natuurlijk)
Hij doet het op een geniale manier en wat mij betreft is dit echt een absolute MUST SEE.
Enjoy en laat me even weten wat je er van vond!

Liefs, Daria.

Het is weer raak in huize Daria.
De kat is aardig aan het groeien en krijgt aardig wat streken erbij.
Kei schattig natuurlijk, maar ook best vervelend en eng af en toe.

Zo lag ik van de week in bed, ik had net het licht uit gedaan, en de poes was als een idioot over mijn bed aan het racen.
Op een gegeven moment had hij zó'n vaart dat hij met een noodgang op me af komt gestormd en dus niet meer kan remmen....
Resultaat: Tand door mijn lip en een kras van zijn nageltje als aandenken erbij...

Een paar dagen later werd ik 's ochtends vroeg wakker doordat hij in mijn bovenlip beet. Het was dan wel niet hard, maar die tandjes van hem zijn toch nog verrekte scherp kan ik je vertellen...
Volgens mijn buurvrouw zijn dit liefdesbeetjes en gaat dat vanzelf over als hij ouder wordt...
Ik mag het hopen, want een kat die je in je lip bijt is niet echt lekker!

Sindskort heeft hij de balkonrand ontdekt. 
Toen ik hem net had, heb ik het balkon dichtgemaakt met planken, zodat hij niet door de spijlen heen kon.
Ik had het idee dat hij voorlopig nog lang niet bij het randje van die plank zou kunnen dus ik maakte me ook niet druk om eventuele klimpartijen.
Toen ik afgelopen zondag lekker van het mooie weer aan het genieten was op mijn balkon klom hij, via mijn been, al op de rand van het balkon. 
Nou is die rand nog best breed, maar mijn hart zat in mijn keel!
Een vriend, die op dat moment bij me was, zei dat ik hem maar even moest laten.
Hem even de vrijheid moest geven om te ontdekken wat er te zien was, want als ik hem er steeds vanaf zou plukken zou het alleen maar interessanter worden voor hem, dacht ie.
Op een gegeven moment kon ik het niet meer aan zien hoe mijn kleine katje op dat randje zat en heb ik m tóch van het hekje geplukt.
Twee dagen later was ik in de keuken bezig en schrok ik me een ongeluk toen ik op het balkon kwam en die kat doodleuk op de balkonrand zag zitten!!
Hij schijnt er nu dus uit zichzelf ook al op te kunnen komen en ik ben eerlijk als ik zeg dat ik blij ben als het straks te koud wordt om de achterdeur open te houden.
Dan doet ie tenminste ook niet meer zo eng!!

Ik hou hem goed in de gaten hoor, en als hij op de rand van het balkon van het uitzicht zit te genieten, ga ik maar even wat anders doen, want ik krijg er echt de zenuwen van. 
Gelukkig heb ik nog een breed wasrek aan mijn balkon hangen, waar hij (mocht hij er af kukelen) op terecht komt.

Ik zal blij zijn als ik straks een huisje met een tuintje heb, zodat ie lekker buiten kan spelen, want ik ben bang dat ik dit beestje maar met moeite binnen zal kunnen houden...

Liefs, Daria.
 

Ik weet het nog heel goed...
Ik was een jaar of 14 denk ik en op televisie zag ik een programma over een jongen die last had van Obsessive Compulsive Disorder oftewel O.C.D.
Deze jongen had zwaar last van dwanghandelingen die hij persé uit moest voeren.
Als hij dat niet zou doen zou er van alles kunnen gebeuren. 
Zo had hij een hele route van zijn slaapkamer naar zijn fiets, die op het erf stond, als hij naar school moest.
Elke deurpost tikte hij met de zijkant van zijn bril 3x aan en als hij het gevoel had dat het nog niet goed genoeg was, moest het nóg 3 x, net zo lang tot het goed genoeg voelde en dan ging hij door naar de volgende deurpost.
Buiten liep hij langs de regenpijp, tikte 3x met de zijkant van zijn bril er tegen en ging vervolgens door naar de staande brievenbus aan het eind van het erf. Zo was hij soms een half uur bezig voor hij eindelijk klaar was om op zijn fiets te stappen en naar school te gaan.
Ik weet nog goed dat ik dacht: "Sjezus, wat lijkt me dat erg en vermoeiend om te hebben zeg!" en ik was er best van onder de indruk.

Datzelfde programma zond later ook een aflevering uit over een meisje dat leidde aan Agorafobie.
Agorafobie is een interessant en moeilijk woord voor straat/pleinvrees.
Complete paniekaanvallen krijgen als je naar buiten moet of in drukke ruimtes of op grote pleinen bent.
Het meisje in die aflevering was totaal vereenzaamd door haar fobie.
Ze had nog 1 vriendin die haar steunde in haar angst.
Haar vriendin ging vaak met haar oefenen op straat. Probeerde met haar naar buiten te gaan en rondjes met haar te wandelen en dat werd ook gefilmd.
Toen ze 2 minuten op weg waren kreeg het meisje met de fobie een paniekaanval.
Ze klemde zich om een lantaarnpaal en durfde absoluut NIET verder te lopen. Het meisje omschreef later dat ze op dat moment echt het gevoel had dat ze dood ging. Dat haar hart heel hard begon te kloppen en dat het zweet haar aan alle kanten uitbrak. Haar zicht werd wazig en ze begon te bibberen als een rietje.
Ik kon me niet voorstellen hoe het moest zijn om zoiets te hebben.
Wat is er nou eng aan om de straat uit te lopen en een brief te posten??
Ik ben die twee afleveringen nooit meer vergeten.

Vooral niet toen ik op mijn 16e zélf last kreeg van deze klachten.
Het begon met een paniekaanval en een dag later durfde ik het tuinpad van de voortuin niet meer af...
Ik wist niet wat me overkwam!!
Na een aantal jaren ontwikkelde ik ook nog eens O.C.D. erbij. Ik moest alles 3x checken. Was het licht echt uit? Zat de deur echt op slot? Was de stekker van het strijkijzer er echt wel uit?
En als het na 3x nog niet goed voelde moest het nóg een 3x en nóg eens.... Net zolang tot ik de rust had gevonden die ik nodig had om weg te kunnen.
In die periode ging het IETS beter qua naar buiten gaan, maar om die onrust op te vangen ging ik dus dingen checken om toch een soort van controle te houden over mijn leven.
Alle controle was weg namelijk op dat moment.
Mijn lichaam deed hele rare dingen met me.
Ik raakte op de meeste rare momenten compleet in paniek en als ik besloten had dat ik weg wilde uit een situatie, dan was er geen stier die me tegen kon houden, want ik moest en ik zou weg daar.
Na jaren en jaren van therapie bij misschien wel 20 verschillende therapeuten is het me eindelijk gelukt om er mee om te gaan.
Ik heb nog steeds wel eens momenten die erg moeilijk voor me zijn en dat ik weer even terugval, maar over het algemeen is het niet te vergelijken met hoe het 10 jaar geleden met me ging.

Ik ben er pas sinds 2 jaar achter wat nou de oorzaak is geweest van deze jaren van angst, onzekerheid, woede en verdriet.
Het verleden had ik heel netjes in een doosje gestopt.
24 sloten er omheen gewikkeld en alle sleuteltjes in de woestijn begraven.
Sinds 2 jaar besef ik pas wat een verleden met je kan doen...
Wat mensen aan kunnen richten bij een ander zonder dat ze er waarschijnlijk ook maar een seconde bij stil staan.
Ik ben blij dat ik ben waar ik nu ben.
De afgelopen 10 jaar zijn verre van leuk geweest, maar hebben me wel gevormd tot wie ik nu ben.
En ik denk dat ik met zekerheid kan zeggen dat ik nooit zo was geweest zonder dit verleden.
Het heeft me leren nadenken over dingen waar je anders niet bij stil staat, omdat het simpelweg niet nodig is.

Ik denk dat het altijd een zwakke plek zal blijven, maar ik doe er zeker alles aan om het nooit meer zo mijn leven te laten beheersen als de afgelopen 10 jaar.
Ramses zou zingen "We zullen dooooooooooooooorgaan" en daar sluit ik me helemaal bij aan !!
Ik ben niet zover gekomen om vervolgens op te geven, toch?

Liefs, Daria.

Nu zou ik weer een heel artikel kunnen wijden aan het feit dat die nep bom een stuk kunst moest voorstellen in het museum enzo, maar ik ga er gemakshalve maar even van uit dat iedereen dat inmiddels wel op het nieuws heeft vernomen.
Over dus tot de orde van de dag....

Ik heb naast mijn studie nog best wat uren over en dus heb ik besloten een bij-baantje te nemen.
Sinds kort werk ik als telefoniste op een callcenter.
Ik heb er altijd onwijs tegen aan lopen schoppen, want ik heb zelf een gruwelijke hekel aan telefonische verkoop praatjes, maar ja, ik kon gelijk beginnen, de uren waren heel flexibel en ik ben van de straat.
Het is dus, voor alle duidelijkheid, de bedoeling dat ik mensen ga bellen en ze bepaalde producten probeer te verkopen.
Het product kan per dag verschillen. De ene dag is het "Goedemiddag U spreekt met Daria van Eneco" en de volgende dag kan het zijn "Goedemiddag U spreekt met Daria van Tele2".
Eigenlijk is het een soort toneelspelen, want mensen geloven daadwerkelijk dat je bij dat bedrijf werkt, terwijl dat eigenlijk helemaal niet zo is. Wij worden ingehuurd door ze en hebben er eigenlijk geen hol verstand van.
Ik werk via een script, dus er staat precies voor mijn neus wat ik moet vertellen en als je dat een beetje spontaan voorleest, heeft geen mens door dat je niet weet waar je het over hebt.
Anyway...

Telefonische verkoop valt nog niet mee kan ik je zeggen.
OF mensen zijn niet thuis, OF ze hebben geen interesse, OF ze geven je nog niet eens de kans om iets te vertellen en hangen de hoorn al op de spreekwoordelijke haak.
Gelukkig kan ik er (nog) om lachen als dat gebeurt, want ik verbaas me soms echt over hoe onbeschoft sommige mensen reageren aan de telefoon.
Je hebt ook hele leuke dingen hoor. Zo had ik gisteren een man van 74 aan de telefoon (dat vertelde hij me) en die zei met een zwaar surinaams accent "Meesjah, ik wil het wel doen, maar ik ga morgah owp vakantie voor 4 maandah naar Surinamoh, dus dan ga ik lekkar van het warme weer genietah en dan word ik dubbel bruin, hahahaha!!!"   hahaha.
Ik vond het echt geweldig hoe heerlijk die man aan het vertellen was over zijn aankomende vakantie.
En ook al heb je dan niet gescoord, het was toch een leuk gesprek.

Maar ja, daar draait het wel om natuurlijk.... scoren... verkopen...!!!
Na, ik gok zo'n 21.753 x "geen interesse" te hebben gehoord (ik zal morgen zo'n klicker aanschaffen voor de specifieke getallen) had ik eindelijk beet!!
Ik belde voor een telefoonmaatschappij en probeerde dus goedkopere telefoonabonnementen te verkopen.
Ik had een wat oudere man aan de telefoon en die zei meteen zonder enige twijfel,"Oh dat klinkt wel goed, doe me dat maar.".
Het gekke is nog dat ik onwijs verbaasd was, want oudere mensen stappen 9 van de 10 keer nooit over naar iets dat géén KPN heet.
Ik was dus echt even de draad kwijt, want nu moest ik naar "bladzijde 2" van mijn script en die had ik nog nooit nodig gehad tot dan toe, hahaha. Innerlijk stuiterde ik alle kanten op, maar uiterlijk bleef ik bluffen tot ik scheel zag. Ik kon natuurlijk niet laten merken dat dit mijn eerste verkoop zou worden. (Dat zou tenslotte heel "on cool" staan natuurlijk  )
Uiteindelijk heeft hij alles toegezegd en was de deal gesloten.
Toen ik ophing ben ik opgesprongen van mijn stoel en heb ik een waanzinnig uitbundig vreugde dansje gemaakt.
Iedereen lag in een deuk natuurlijk, maar HEY, ik had mijn eerste abonnement verkocht man, bring it on!!

Morgen mag ik waarschijnlijk weer voor een ander bedrijf gaan bellen, dus ik ben benieuwd wat me morgen weer te wachten staat.
Mocht ik jou nou toevallig aan de telefoon krijgen....
Doe je dan wel een beetje lief tegen me? 

Liefs, Daria.                      

Zoals elk jaar was er feestweek in de stad.
Elke avond artiesten op een podium waar je gratis naar toe kan.
Hartstikke gezellig altijd!!
Gisterenavond was de laatste avond en na het vuurwerk om 22:30 zou Rowwen Heze op treden.
Zoals het schijnt te horen bij dit soort bands was het 1 groot biersmijt festijn.
Ik stond op veilige afstand en heb het dan ook met een brede glimlach op mijn gezicht aan staan kijken.
Complete bier-trays vlogen door de lucht en zelfs de zanger van Rowwen Heze moest een keer bukken om een plastic beker te ontwijken, maar die is wel wat gewend inmiddels denk ik.
Het was echt onwijs gezellig, iedereen ging uit z'n dak en zong de longen uit zijn lijf.
Maar toen kwam de toegift....
Tijdens de toegift kwam de presentator van het feest het podium op met de volgende mededeling:
"Op last van de politie moet het plein zo snel mogelijk ontruimd worden!! Op dit plein is alles klaar nu, op de andere pleinen gaat alles gewoon door. Ik herhaal: Op last van de politie moet het plein zo snel mogelijk ontruimd worden!!"
Aangezien niemand wist wat er aan de hand was kreeg je allerlei verhalen als "Er is iemand neergeschoten!!" of "Er loopt iemand met een mes te zwaaien".
Maar ik weet niet hoe het precies werkt, maar er liep heel wat man security rond en om daar een heel plein met duizenden mensen voor te ontruimen leek me sterk.
Vanmorgen las ik op een regionale nieuws-site het volgende hierover:

"De duizenden bezoekers van het Zomerfeest moesten het plein verlaten op last van de politie. Ook werden tientallen woningen ontruimd. De Explosieven Opruimingsdienst onderzocht de zaak en concludeerde dat het om vals alarm ging, waarna het plein weer vrijgegeven werd.

De nepbom zat in een rugzak die op het dak lag van het Museum. Het was volgens de politie een zeer goed nagemaakt nep-explosief. Even na half elf was het inbraakalarm van het museum afgegaan. Toen de politie op onderzoek uitging, verliet een jongen via de brandtrap het museum. Hij werd aangehouden en verhoord maar had niks te maken met de nepbom.

Het Zomerfeest gaat zondag gewoon door."

Welke debiel verzint het nou om zoiets te doen???
Heb je dan echt niks beters te doen ofzo??
Je verziekt een groot feest en maakt een heleboel mensen onwijs ongerust.
En waarvoor?? Aandacht? Nou dat duurt dan ook precies 1 dag en dan is het de media ook alweer uit.
Kan iemand me misschien uitleggen waarom mensen (nep)bommen maken om mensen de stuipen op het lijf te jagen?
En als je het "goed" gedaan hebt, zelf mensen te vermoorden???
Ik hoop dat ze die gast pakken en hem de rest van zijn leven wasknijpers laat maken.
En voor iedere gek die ooit nog eens zoiets van plan is....
GET  A  F*CKING  LIFE!!!

Liefs, Daria.

Op de website www.fok.nl las ik het volgende bericht. 
Een man van 34 heeft in de bus naar Terneuzen, een meisje hard in haar gezicht geslagen, omdat hij vond dat de ringtone van haar mobieltje te hard af ging.
De man scheen zich al langer te storen aan een groepje jongeren in de bus die muziek luisterden via hun mobiele telefoon.
Toen het meisje de bus instapte en bij het groepje jongeren ging zitten, ging haar telefoon af.
De man vond het blijkbaar te hard en sloeg het meisje vervolgens recht in haar gezicht.
Dan ben je als je het mij vraagt niet helemaal goed bij je hoofd hoor!!

Ik snap wel dat die man zich ergert aan die muziek, maar vraag dan gewoon of het was zachter mag.
Om nou meteen iemand in zijn of haar gezicht te meppen omdat zijn of haar mobiel af gaat, gaat wel erg ver!!

Een tijd geleden waren er een paar jongeren actief die op straat niets-vermoedende bellers hun telefoon uit de handen gristen en op straat kapot smeten. Deze jongeren stoorden zich aan het bellen in het openbaar en dachten daar op deze manier een einde aan te maken.
Absurd natuurlijk!!! Ik ben benieuwd of deze jongens er zomaar mee weg gekomen zijn trouwens...

Bellen in het openbaar kán ook heel storend zijn.
Als je in een restaurant zit of in de bioscoop en er gaat weer eens voor de zoveelste keer een mobieltje af, moet ik toegeven dat ik me er ook wel kan storen. Maar om iemand nou een dreun voor z'n harses te verkopen gaat me wel weer een beetje erg ver.

Je kunt het natuurlijk oplossen met een grapje.
Dat werkt misschien nog wel beter dan boos worden:

En klaar is het gesprek...

Liefs, Daria.

Ik heb altijd groot respect voor mensen die een muziek-instrument kunnen bespelen.
Mijn moeder speelde piano en als zij dan zat te oefenen, probeer ik later hetzelfde stukje na te spelen. Ik kan geen noot lezen, maar kwam ondanks dat soms nog best in de richting.
Ik heb een tijdje een keyboard gehad waar ik dan allerlei liedjes van de top 40 op na ging proberen te spelen.
Op gehoor ging dat best goed, maar dat noten lezen is me nooit gelukt.
Toch denk ik niet dat je echt noten hoeft te kunnen lezen om een geweldige muzikant te zijn.
Zo kwam mijn grote idool en welgerespecteerde mede blogger Paul (van Paul's Blog) op het briljante idee dat Stevie Wonder ook geen noot kan lezen.
En zie hoe groot deze artiest is geworden!

Een tijdje terug zat ik wat rond te kijken op YouTube en daar vond ik dus het volgende filmpje...
Deze gozer is ZO geniaal, dat wilde ik jullie niet onthouden. Zo te zien doet hij alles uit het blote hoofd en daarvoor.... R.E.S.P.E.C.T. !!
Misschien heb je het ooit al eens gezien, maar dan kijk je hem nog maar eens, want ik ben hem na minstens 100x nog steeds niet zat!

Ik zou zeggen, Enjoy!!

Liefs, Daria.

Een vriend van me had al een jaar een vaste vriendin die hij via een datingsite had leren kennen.
Ik was al een tijdje single en dacht "Doe is gek", dus heb ik me ook in geschreven op zo'n site.
In het begin allemaal erg grappig natuurlijk, want de berichtjes stroomden binnen!
Maar op een gegeven moment werd ik gek van sommige reacties...
Sjezus, wat een domme mensen zitten er op zo'n site zeg!
(uitzonderingen daar gelaten)

Je kunt veel van die profielen verdelen in verschillende categorieën:
- Zo heb je het "ik weet niet wat ik moet schrijven, dus wat je wilt weten vraag je maar!"- profiel. 
- Het "Ik weet vooral wat ik NIET wil" - profiel.
- Het "ik ben wanhopig en alles van het andere geslacht is goed genoeg, want ik wil toch alleen maar sex" - profiel.
- Je hebt het "haal je vooral niks in je hoofd, want ik ben NIET op zoek"- profiel.
- Dan heb je nog het "Ik ben een vrouw en haat alle mannen, want m'n ex behandelde me als stront, dus alle mannen die denken dat ik een voetveeg ben kunnen gaan"- profiel.
- Natuurlijk het "ik ben zo gefrustreerd, want ik jaag elke man/vrouw weg door mijn eindeloze geklaag"-profiel. 
- En last but not least het "ik ben op zoek naar een vader voor mijn 7 kinderen"- profiel.

Een voorbeeldje van een profiel dat ik tegen kwam:
Opzoek naar een speeltje....ff verder klikken
Kleine mannen....sorry ook ff verder klikken.
Ik weet niet wat ik wil types...ook jullie mogen verder klikken.
Blabla figuren...wegwezen.

Een typisch voorbeeld van het "Ik weet vooral wat ik NIET wil"- profiel.
Deze vrouw denkt schijnbaar dat een man het leuk vindt om zo'n profiel te lezen.
Nu heb ik het er met een vriend van me, laten we hem Damian noemen, eens over gehad en dat is dus de grootste afknapper die je kunt hebben.
Vrouwen die op een profiel alleen maar klagen en negatief doen.
Ik kan me dat ook wel goed voorstellen ook!
Als je rond aan het kijken bent zoek je toch juist gezellige profieltjes met enige informatie over de persoon in kwestie?
Het is de kunst van het verplaatsen in degene die je wilt bereiken.
Als jij klaagt en negatief doet, zul je waarschijnlijk een type aantrekken die al net zo klaagt en zeurt over alles als jij op dat moment deed.

Maar stel, je vindt iemand met wie het leuk lijkt te klikken, dan is de volgende logische stap dus een date.
Ook dát schijnt nog niet altijd even makkelijk te gaan. 
Damian had een keer een date en de vrouw en kwestie vertelde dat haar vorige date alleen maar over afwasmachine-blokjes kon praten, want die maakte hij. Hij zou compleet uitgelegd hebben aan haar wat er nou precies allemaal in zo'n blokje gaat. Dat is dus NIET interessant op een eerste date! (als het al interessant is op een later tijdstip...)
De vrouw in kwestie werkte zelf in de zorg en kon vervolgens alleen maar daar over praten... hahaha.
Het is bij 1 date gebleven...

Ik heb wel eens een date gehad met een gozer van een datingsite wat ook niet helemaal liep zoals ik had gehoopt.
Voordat we echt gingen afspreken hadden we al uren aan de telefoon zitten kletsen en het klikte gewoon heel leuk.
Op de dag van onze date was het een HEL!!
Ik zat me suf te piekeren over wat ik nú weer eens zou vragen of vertellen, want hij zei, vroeg of vertelde echt NIKS uit zich zelf gewoon!!
Continu van die enge lange stiltes, je kent dat vast wel...
Zó ongemakkelijk!
Ook dit is bij 1 date gebleven...

Ik heb toen, nadat ik nog steeds mijn, spreekwoordelijke, prins-op-het-witte-paard niet gevonden had, mijn profiel maar verwijderd.
Waarschijnlijk kom ik de man van mijn dromen gewoon in de supermarkt tegen, als we tegelijk hetzelfde pak melk uit het schap willen pakken...

(En ze zwijmelde nog rustig even verder....)

Liefs, Daria.

Ik ben lid van de sportschool.
Al bijna een jaar. Ik ben denk ik 10 x geweest...
Elke keer als ik me aanmeld bij de sportschool neem ik me voor om fanatiek aan de slag te gaan.
Dat doe ik dan ook wel... de eerste twee weken.
Daarna zakt het enthousiasme af en heb ik elke keer wel weer een andere goede smoes om niet te gaan.
"Het regent, het waait zo hard, het is veel te heet om te sporten, ik heb nog zoveel te doen in huis..."
De sportschool zit aan de andere kant van de stad en aangezien ik alleen een fiets heb, is de smoes al snel gerelateerd aan het weer. 
Ik betaal dus elke maand braaf €50,- terwijl ik er zelden kom.
Kortom: Ik ben gewoon hoofdsponsor van die toko daar.
Waarom ik niet gewoon mn lidmaatschap opzeg?
Omdat die naaidozen me hebben gestrikt om een jaar-abonnement te nemen!
Je bent dus verplicht een jaar lid of je nou komt of niet. Ik heb ze net gebeld om mijn lidmaatschap op te zeggen en dat was geen probleem.
Ik hoef alleen maar even langs te komen om een papiertje in te vullen...
"Dat is geregeld!", dacht ik al blij, maar toen vertelde ze dus dat ik dus tot eind november nog kan komen sporten, omdat ik tot die tijd gewoon nog betaal. (KUT!) 
Bij deze verklaar ik, met jou als getuige, dat ik nooit meer lid word van de sportschool!

Ik heb me nu namelijk voorgenomen om te gaan hardlopen...
Ik heb alleen niet echt een idee hoe ik dit aan ga pakken.
Een tijd geleden heb ik ook een tijdje hardgelopen en toen gebruikte ik zo'n trainingsschema wat ik had gevonden op internet, maar dat was toch niet echt lekker vond ik.
Ik heb van iemand als tip gekregen:
"Neem een rondje in gedachten dat je wilt gaan lopen en loop dat. In het begin kom je misschien niet verder dan het eind van de straat zonder te stoppen, maar dan loop je weer even rustig en ga je weer rennen als je weer op adem bent. Uiteindelijk zul je merken dat je steeds langer kunt rennen, zonder op adem te hoeven komen."
Dat klinkt wel goed dacht ik zo... Dat wordt hem!!

Ik heb me van het weekend voorgenomen deze week te beginnen.
Maar wat ik even was vergeten... Het is feestweek hier in de stad en er is dus elke avond van alles te doen.
Voel je de eerste smoes al omhoog komen? Ik dus ook...
Als het over sporten gaat heb ik echt géén doorzettingsvermogen en daar baal ik wel eens van!
Vroeger heb ik altijd gesport! Ik vond het heerlijk!
Door omstandigheden is dat sporten er een tijd bij in geschoten en sindsdien is het echt elke keer weer een innerlijk gevecht tussen de sportieve Daria en de aards-luie Daria... (maar die bank zit ook zo lekker gewoon!)

Maar ik wil gewoon écht meer gaan bewegen.
Het is goed voor me, ik voel me altijd een stuk activer als ik regelmatig sport en uiteindelijk lijkt het me gewoon heerlijk om hele einden te kunnen rennen zonder te hoeven stoppen...
Blik op oneindig, verstand op nul...
Alleen ik, de omgeving, de frisse lucht en op de achtergrond het geluid van mijn rokers-gehijg ...
Heerlijk toch?

Liefs, Daria.

Wat is dat toch met het feit dat "de jeugd van tegenwoordig" geen woord normaal Nederlands kan schrijven??
Of ik nou op MSN zit of op Blogsnel of weet ik waar op internet... Overal kom je van die zinnen tegen die echt kant nog wal raken als het over goede spelling gaat.
Zinnen als:
"Ik vindt da me colega egt kewl is" of "Vindt je me haar kewl, ja tog?" 
Ik krijg er letterlijk jeuk van als ik zoiets moet lezen...

Hoe gaan die gasten ooit een sollicitatiebrief schrijven?
Ik zie het al voor me:

Geagte heer/mevrouw,
Naar aanlijding van uw atvertentie in de krant van 18 augustus j.l. wil ik solicitere naar de funktie van atministatiefmedewerker.
Me sterke kant is dak net me diploma gehaalt hebt en egt gemotifeert ben om te werke.
Ik hoop dat u me uit wil nodige voor een gesprek, zodak het mondeling toe kan ligten.
Met vriendelijke groet,
Pietje van Straten.

Nu zal dat misschien niet zo snel gebeuren, dankzij het fenomeen WORD waarin elk verkeerd geschreven woord voorzien wordt van een rood kringeltje, maar toch...

Mijn moeder was er altijd fel op dat ik goed Nederlands sprak en schreef.
Dit klinkt misschien alsof ik uit de middeleeuwen kom, maar ik ben 28.
Niet eens absurd veel ouder dan de gemiddelde persoon die in deze tijd schrijft alsof ze nog geen dag in hun leven Nederlandse les hebben gehad.
Ik vraag me af hoe die ouders van deze kinderen reageren op het schrijfgedrag van hun kroost.
Als je zoiets leest, daar gaan je tenen toch krom van staan of ben ik nou de enige die daar zo over denkt?

Ik werd vroeger continu gecorrigeerd in mijn spraak en schrijfwijze, als er iets niet in klopte.
Ik had als puber de neiging om overal de T achter weg te laten.
Je kreeg dan zinnen als "Da kan nie" of "ech nie".
Mijn moeder riep dan altijd: T, NIE...T
Ik werd echt gek van haar in die tijd, maar nu ben ik haar enorm dankbaar dat ze dat vroeger altijd gedaan heeft, want nu pluk ik er wel de vruchten van!

Als jongeren zich dit schrijf gedrag aanleren, omdat het "kewl" is op msn, hebben ze daar dan ook last van op school?
Ik heb van een kennis begrepen, die leraar is op het MBO, dat er niet eens meer op spelling wordt gelet!!  
Als de inhoud van het antwoord goed is, is het dus goed en het maakt niet uit hoe krom het er staat.
Onbegrijpelijk, echt waar....

En als het nou mensen zijn die net in Nederland wonen en het Nederlands nog moeten leren...
Maar het zijn gewoon Nederlandse jongeren, geboren en getogen Nederlanders.
Dan is het toch absurd dat er geen fatsoenlijke Nederlandse zin uit hun "pen" komt???
En dat scholen daar dan gewoon maar in mee gaan, "omdat het nou eenmaal de jongere cultuur schijnt te zijn" vind ik schandalig!!!
Op school hoor je juist gecorrigeerd te worden in die dingen.
Of je nou op de basisschool, de middelbare school of het MBO zit, je hoort gewoon te leren dat je "Ik vindt" niet met DT schrijft maar met een D en dat "Vindt jij" zonder T is!!!
Scholen schenken er na een bepaald jaar misschien geen aandacht meer aan, maar ik kan je verzekeren dat bedrijven dat wel doen!
Dus ik hoop voor iedereen die " t kewl vin om zo te schrijve", dat ze op z'n minst hun basis kennis grammatica nog niet compleet op E-bay verkocht hebben, want anders zullen ze het in het bedrijfsleven nog heel zwaar krijgen.

Liefs, Daria.    

Zoals ik jullie in mijn introductie al heb verteld, heb ik dus een kat.
Hij is momenteel 9 weken, dus het is nog een heel klein schattig ding.
Hij heeft alleen 1 probleem...
Op sommige momenten van de dag krijg hij een accute aanval van grootheidswaanzin.
Dan denkt 'ie waarschijnlijk dat ie al een hele grote stoere kater is, die de boel wel eens even zal regelen, want zo gedraagt hij zich dan ook echt.
Kei schattig natuurlijk, als je katje van een paar weken, als een wervelwind door je kamer raast.
Staart omhoog, ruggetje bol, haren recht de lucht in, oren plat en racen maar.
Hij vliegt dan met 4 pootjes te gelijk omhoog, als aanzet, en stormt vervolgens de banken over, ongeacht of er iemand (ik in de meeste gevallen) op zit of niet.

In het begin lag ik helemaal in een deuk als hij weer zo'n bui had en was het allemaal nog erg grappig, maar de laatste dagen krijg hij steeds meer lef en probeert hij dus ook steeds meer uit.

Mijn arme voeten, benen en armen zijn hier een duidelijk slachtoffer van aan het worden.
Als ik niet zou vertellen dat ik een kitten in huis heb lopen, zouden mensen wel eens kunnen denken dat ik mezelf bewust beschadig.
Mijn handen zitten vol met krassen, mijn onderarmen zien eruit als of ik met een bol prikkeldraad heb liggen kroelen en mijn voeten beginnen verdacht veel op een omgekeerde paddestoel te lijken (wit met rode, door zijn nagels aangerichte, stippen dus).
Door zijn enthousiasme tijdens het racen heeft hij zijn nagels goed uit staan en als ik dan toevallig zijn pad kruis, aarzelt hij geen seconde en hangt hij zijn heerlijke scherpe nageltjes in mijn, ooit zo egale en zachte, huid. 

Hoe lief ik hem ook vind, dit kon gewoon niet meer zo!
Dus ben ik naar de Blokker gegaan en heb ik een plantenspuit gekocht.
Hij begon al redelijk door te krijgen wat dat gekke groene apparaatje deed en ondanks zijn nieuwsgierigheid, bleef hij er angstvallig bij uit de buurt.
Maar nu komt het...
Toen ik vanmorgen opstond en de kamer in kwam lopen lag hij heel "onschuldig" op de bank.
Naast hem op de bank lag zijn, inmiddels grootste vriend, de plantenspuit.
Erg verdacht, want normaal moet ie er niks van hebben natuurlijk.
Toen ik dichterbij kwam zag ik dus dat dat kleine slimme beest de sproeier totaal tot moes had gekauwd!
Toen ik probeerde of de spuit het nog deed, kwam er enkel en alleen een heel zielig druppeltje water uit rollen, hahaha!
Ik kon toen echt mijn lach niet meer inhouden, zoals je waarschijnlijk wel kunt begrijpen.
Ik vond het een geniale actie van een geniaal, bij-de-hand katje!

Ik kan nu dus een nieuwe plantenspuit aan schaffen en weet dus ook dat ik die buiten kat-bereik moet houden!
Ik denk dat ik nog een hoop met dat kleine gekke lieve ding te stellen krijg!
(Ik zou het voor geen goud willen missen! )

Liefs, Daria.

  

In de supermarkt kijk ik altijd even op het bord met de briefjes "aangeboden/gezocht".
Tussen al die briefjes vond ik de volgende contactadvertentie:

"Leuke, vlotte, jonge vrouw, 26 jr. , zkt. date met rijpe, gezellige romantische man tussen 40 en 55 jr. Liefst geen snor en niet rokend."

Dat was de hele advertentie (op haar telefoonnr. na dan).
Of het nou een serieuze advertentie was of niet laat ik even in het midden, maar door het lezen van dat briefje kwam ik op mijn volgende verhaal.

Het gezegde luidt namelijk:
"Mannen zijn net als wijn, hoe ouder hoe lekkerder."
Wie dit ooit bedacht heeft weet ik niet (Misschien weet jij het, Paul? Jij bent tenslotte van de wetenswaardigheden ), maar ik begin het steeds meer te geloven.
Ik betrap mezelf er namelijk steeds vaker op dat de mannen die ik interessant vind, vaak toch een stukje ouder zijn dan ik (tussen de 35 en de 42).
En ik zie ook steeds meer vriendinnen die een vriend hebben die een stuk ouder zijn dan zij.
Wat is dat toch dat "oudere" mannen als zo aantrekkelijk worden gezien? 
(Het spijt me heren, maar uitzondering daargelaten!!)
Is het dan toch die zogenaamde "vaderlijke geborgenheid" die vrouwen zoeken?
(Ik heb al een vader en 1 is meer dan genoeg, dank je...)
Of is het meer een gevoel dat die oudere man meer levenservaring heeft en waar je dan als jongere vrouw tegenop kijkt ofzo?

Volgens een stuk wat ik vond via Google kiest 80% van de vrouwen voor een oudere man met een goede baan, omdat die het gezin kan onderhouden.
Uiterlijk komt in dit geval pas op de tweede plaats, meldt het artikel.
Onbegrijpelijk voor mij, want als je je vent uitzoekt op basis van wat hij op zijn bankrekening heeft staan, vraag ik me af wat dat nog met liefde te maken heeft, maar goed.

De vriend van een vriendin van mij is 43. Zij is 28.
Het is een onwijs leuk stel en als je zou zeggen dat hij 34 is, zou je het ook geloven.
Hij ziet er goed uit, hij kleedt zich vlot en het enige wat zijn leeftijd enigzins zou kunnen verraden zijn een paar grijze haartjes bij zijn slapen.
En zelf die grijze haren maakt hem juist zo interessant als je het mij vraagt!
Ik bedoel, Kijk nou naar Richard Gere bijvoorbeeld.
Die man is toch al hartstikke grijs en al ver in de 40 (als hij niet al ouder is), maar ik zou daar toch echt geen NEE tegen zeggen geloof ik!

Ik denk dat oudere mannen aantrekkelijk zijn JUIST vanwege die beginnende rimpeltjes en die enkele grijze haar hier en daar.
Voor mij wel in ieder geval!
Het heeft iets... volwassens, iets... mysterieus ofzo.
Ik kan het niet goed uit leggen.
Feit is wel, dat veel vrouwen hier blijkbaar gevoelig voor zijn.
In mijn eigen familie alleen al, kan ik zo drie vrouwen op noemen die getrouwd zijn met een man die minstens 15 jaar ouder zijn dan zij.
(Zou het genetisch bepaald zijn? )

De andere kant heb je ook natuurlijk.
De mannen die op oudere dames vallen.
Wat maakt die vrouwen voor die mannen dan weer zo aantrekkelijk?
Gaat het hier dan ook om een "moederrol" die vervult moet worden?
Sorry hoor, maar als je verliefd wordt op een ouder iemand, zoek je toch niet een vervanging van je vader of moeder??
Je gaat toch in een relatie met een geliefde verder dan met je eigen ouders? (mag ik hopen tenminste!!!)
Het blijft me een raadsel hoe dit fenomeen werkt...

Feit is wel dat sinds de middeleeuwen oudere mannen al met jonge meiden werden gesignaleerd.
Ik ga toch het internet nog eens wat beter af zoeken naar een eventueel antwoord op mijn vraag.
Hoe komt het dat oudere mannen (en oudere vrouwen) zo aantrekkelijk kunnen zijn voor jongere vrouwen (en jongere mannen).

Mocht je hier zelf je ideeën over hebben, laat dan alsjeblieft een reactie achter, want ik ben heel benieuwd!!

En voor alle vrijgezelle mannen tussen de 34 en 42...
06 - ........
(geintje, Ik hang wel een briefje op in de supermarkt )

Liefs, Daria.

Ik heb een probleem...
Ik durf geen kraanwater meer te drinken...
Nu hoor ik je meteen al denken "Wat is dat nou weer voor onzin", maar ik stel voor om eerst even mijn kant van het verhaal aan te horen.
Het zit namelijk zo:

Het lijkt wel of iedere vrouw in mijn omgeving zwanger is OF op z'n minst besmet is met het "ik wil een baby- virus"
Een goede vriendin van me is zwanger, haar nicht is zwanger, de broer van die nicht verwacht een kleine en 2 vriendinnen van mijn vriendin zijn ook zwanger!
Toen ik het vorige week met mijn buurvrouwtje besprak zei zij: "Daar gaan je eierstokken toch van rammelen, als je dat hoort??!!"
Nou... de mijne NIET!
Ik zeg het je... Dat kán geen toeval zijn!!!
Ik zweer het, ze hebben iets in het kraanwater gedaan...
Dat kán hè! 
Het is gewoon een plannetje van de overheid om meer geld te vangen.
Die ouders moeten straks allemaal weer aan het werk, omdat ze anders de kosten van hun huis, auto en andere dingen niet meer kunnen betalen en waar moeten die kleintjes dan naar toe?
Precies... naar de opvang!
En daar betaal je je scheel aan heb ik van horen zeggen, dus zo is het cirkeltje weer rond.
Het is 1 groot complot en dat allemaal door iets in het leidingwater te doen dat de kans op zwangerschap met 80% vergroot en de kinderwens met 95% vergroot!! 

Ik heb er iets op bedacht wat er voor zorgt dat ik NIET besmet word met het "ik wil een baby-virus": 
- Pak een 10 liter emmer en vul deze voor de helft met kraanwater.
(Zorg wel dat je handschoenen draagt, want je weet maar nooit of het door de huid naar binnen kan trekken!)
- Verzamel vervolgens zoveel mogelijk slakken uit de tuin, verwijder de huisjes (Naaktslakken zijn nog beter eigenlijk!!) en gooi ze in de emmer. (Slakkenslijm is heel goed voor de mens namelijk, maar dat is voor een andere keer misschien)
- Haal dan een paar keer goed je neus op en creëer een mooie fluoriserend groene roggel en spuug die in de emmer uit. (Dames... het is niet zo charmant, maar je moet er wat voor over hebben!)
- Als laatste gooi je een halve fles azijn in de emmer en met een grote lepel (je mag het ook met je handen doen, dat werkt nog beter) roer je de boel door elkaar.
- Dan pak je een grote pan en die vul je tot de rand met het brouwsel en die zet je op hoog vuur.
- Het is zaak dat het slijm van de slakken en de roggel goed met elkaar vermengen zodat het een stroperige brij wordt. Als je niet zeker weet of het goed is, kun je er altijd even een theelepeltje van proeven.
- Als dit geheel een halve middag op het vuur heeft staan koken, zet je het gas uit en laat je het afkoelen. 
- En nu komt het belangrijkste:
Zodra het is afgekoeld gaat het belangrijkste ingrediënt erin: Oma's kunstgebit...
(Dat helpt tegen de laatst overlevende cellen die het virus eventueel heeft achter gelaten.)
Roer dit een half uur door, haal dan het kunstgebit weer uit de pan, en stop het geheel in de blender.
Het eindresultaat is een heel effectief drankje tegen het "Ik wil een baby-virus".
(Kom op dames, even neus dicht en gewoon doorslikken)
Ik ben het levende bewijs dat het werkt!
Ik vind kinderen geweldig, zolang ik ze 's avonds weer aan hun eigen papa of mama kan overhandigen. 
Ik wil (nog) geen kinderen en de overheid zal me niet krijgen op deze manier! 
De stand: Daria (1) - De Overheid (0)

Succes voor alle vrouwen die dit recept gaan uitproberen en laat vooral even weten of het gelukt is!
(Mannen kunnen dit trouwens ook stiekem maken voor hun vrouw he, laat dat duidelijk zijn )

Voor al die vrouwen die nu genieten van hun zwangerschap en het kleine wondertje dat in hun groeit: Geniet er maar lekker van en dat alles er maar op en aan mag zitten als het deze wereld komt verrijken!

Liefs, Daria.  

 

Ik ben van huis uit niet gelovig opvoed.
Mijn moeder wel, mijn vader niet en toen mijn ouders getrouwd waren ging mijn moeder eigenlijk ook niet meer naar de kerk.
Dit was geheel haar eigen keuze. 

Ik heb altijd op openbare scholen gezeten, maar op de basisschool heb ik wel 1 of 2 jaar godsdienst gehad.
Dat was een keuzevak en je kon kiezen tussen een uur godsdienst of een uur maatschappelijke vorming, per week.  
Bij maatschappelijke vorming gingen ze vaak toneelstukjes doen (naar wat ik dan later hoorde) en ik denk dat mijn voorkeur daar dan ook naar uit ging.
Maar mijn ouders (of mijn moeder, dat weet ik niet meer) vonden dat het goed voor me zou zijn als ik het eerste jaar godsdienst zou doen, zodat ik daar iets meer over zou leren. 
Het tweede jaar zou ik maatschappelijk vorming gaan doen, maar door wat voor reden dan ook kwam dat hele vak te vervallen, waardoor ik dus 2 jaar godsdienst kreeg. (Ik had me nog wel zo verheugd op de toneelstukjes....)
Vandaag de dag weet ik nog steeds een bepaald lied wat we daar zongen: Jezus redt...
Ik kan hem zo voor je zingen, maar dat zal ik je voor deze keer besparen.

Ik heb altijd te veel vragen over het geloof gehad om een Christen te kunnen zijn.
Eerst zien, dan geloven is altijd een beetje mijn mentaliteit geweest en dat is nou eenmaal niet hoe het werkt. 

Als ik wel eens boodschappen ga doen of rustig in de stad aan het "window-shoppen" ben, zie ik regelmatig een bus staan van "Youth For Christ".
Ik schijn er ontzettend "ongelovig" uit te zien (Had tot voorkort een aantal piercings in mijn gezicht, waarvan er nu nog maar 1 over is) , want elke keer word ik aangesproken door 1 van de mensen die zich daarvoor inzetten.
Ik vind het geen probleem om met deze mensen te praten.
Ik vind het juist erg interessant en elke keer hoop ik antwoord te krijgen op de vragen die ik al jaren heb.
Maar die antwoorden heb ik nog steeds niet, helaas.   

Ik werd op een dag aangesproken door een man van de Pinkstergemeente.
Hij vroeg me of ik Jezus kende en ik zei ja. (Wat ik eigenlijk wilde zeggen was "Nou, niet persoonlijk, maar ik heb wel van hem gehoord ja ", maar dat heb ik maar ingeslikt.)
"Weet je dat hij onvoorwaardelijk van je houdt?"  zei de man.
En daar kwam vraag 1 mijn hoofd al in gevlogen.
"Ik kan dus alles doen wat ik wil en dan houdt Hij nog van me?"  vroeg ik.
"Inderdaad! Is dat niet prachtig? En als je iets gedaan hebt wat eigenlijk niet kan, dan kun je Hem om vergeving vragen en dan krijg je die vergeving ook. Want zó is Jezus."  antwoorde de man.
"Dus ik kan moorden, stelen, banken overvallen en dat is goed, want als ik naar de kerk ga om voor vergeving te vragen krijg ik die toch wel? Sorry, maar dat gaat er bij mij niet in."  zei ik en de man viel stil.  
Dat was tenslotte wél wat hij zojuist had verkondigd, dus wat was het probleem?

Een paar minuten later bracht ik de evolutie-theorie aan het licht.
Ik vertelde de man dat ik te veel vragen had om zo sterk in 1 iets te geloven.
Dat was volgens de man heel goed.
Ik moest nooit zomaar iets klakkeloos aannemen.
En dat heeft de "arme" man geweten ook, hahaha.
Toen ik vroeg naar hoe het dan zit met de evolutie-theorie vertelde hij het volgende, voor mij, onbegrijpelijke en ongeloofwaardige verhaal:
Volgens de beste man, had Darwin alles verzonnen.
Darwin had een trucje uitgehaald met de mensheid en zou dit op zijn sterfbed bekend hebben.....
Tuuuuuuuuuurlijk.... En hoe verklaren ze al die botten dan die gevonden zijn van dino's en andere pre-historische beesten?
Na drie kwartier en nog veel meer vragen rijker, nam ik afscheid van de beste man.

Ik denk regelmatig over dit onderwerp na....
Voor mij zit het zo.
De Bijbel is, net als de Koran en andere heilige boeken, een boek dat je niet letterlijk moet nemen.
Bepaalde verhalen worden vertelt om een bepaalde les te leren aan de mensen.
En niet om de letterlijke vertaling van het verhaal te geloven (denk ik dan he, maar wie ben ik).

Ik denk dat er maar 1 universele kracht is, en of je die nou God, Allah, Jezus, Jehova, Boeddha of de Bron noemt, dat maakt dan eigenlijk niet uit. Het gaat maar om 1 ding.... Om liefde!
Liefde voor jezelf, Liefde voor je naasten en Liefde voor de natuur.
Die kracht is ook overal te vinden.
In jou, in mij, in de planten op de vensterbank, in de kat die bij je op schoot ligt, in ALLES.
En ik denk dat het veel belangrijker is om je dáár op te concentreren dan om kosten wat het kost iemand te bekeren tot het christendom of welk geloof dan ook.
So what, als je buurman niet gelooft wat jij gelooft?
Is hij daarom minder aardig? Of minder betrouwbaar?
Het draait om Liefde.
Als je liefde geeft, krijg je liefde terug en dat is wat IK geloof.

Liefs, Daria.

Zoals ik in mijn eerste verslag al heb verteld woon ik in een stad "in de buurt van" Rotterdam. Het is niet een hele grote stad, maar een dorp kun je het ook niet noemen.
Een tijdje geleden ben ik begonnen met een "experiment".  Ik had me voor genomen om iedereen die ik op straat tegen zou komen, vriendelijk gedag te zeggen. Nou is iederéén gedag zeggen onmogelijk (ga maar eens op zaterdagmiddag door de stad lopen, dat is gewoon niet te doen), maar als ik bijvoorbeeld naar de supermarkt loop en ik kom op dezelfde stoep een voorbijganger tegen zeg ik die gedag.

In het begin was het echt even slikken, want meer dan de helft zei gewoon niet eens iets terug. Ik voelde me dan echt een beetje voor lul staan, eerlijk gezegd. Je kent dat wel, dat gevoel als je iemand een hand wilt geven en diegene geeft geen hand terug.... DAT gevoel een beetje. Toch gaf ik niet op en bleef ik gewoon gedag zeggen en na een tijdje merkte ik dat er steeds meer mensen wat terug zeiden. Waarschijnlijk waren ze dit niet gewend. Ze wonen tenslotte in een stad en daar zie je dat niet zo snel. 

Op een dag zat ik niet zo lekker in mijn vel. Echt alles wat mis kon gaan ging mis die dag en het kon me allemaal gestolen worden. Op weg naar de supermarkt liep ik, totaal in mezelf gekeerd, langs een meisje van mijn leeftijd. Iets jonger misschien... In eerste instantie had ik haar niet eens in de gaten, tot ik heel vriendelijk "Hallo" hoorde. Ik keek op en keek recht in de stralende ogen van het meisje. Spontaan kreeg ik een glimlach op mijn gezicht en zei gedag terug.

De rest van de dag moest ik er steeds nog aan denken. Hoe iets simpels als een vreemde die je op straat gedag zegt, je stemming zo positief kan veranderen. Toen ik zelf had ervaren hoeveel een simpel "hallo" met je kan doen als je je rot voelt, was het voor mij heel duidelijk dat ik hier mee door zou gaan. Je kunt blijkbaar met hele kleine dingen iets voor iemand betekenen, zonder dat je het zelf weet. En misschien ben ik voor het grootste deel wel "dat vervelende mens dat altijd gedag zegt", maar misschien ben ik voor 1 of 2 mensen wel net zo geweest als dat ene meisje voor mij was die bewuste dag. En daar doe ik het voor. 

Gisterenavond las ik hier op blogsnel het verhaal over Iris.
Iris is een meisje van 9 jaar dat lijdt aan lymfeklierkanker.
Na het lezen van de, door haar vader geschreven, verslagen over haar situatie, moest ik denken aan een bepaald moment vorig jaar.
Ik loop collecte voor de kankerbestrijding en ik probeer via deze weg een steentje bij te dragen bij het vinden van een medicijn dat deze ziekte kan verslaan.
Ik heb wel eens in een hele rijke wijk van de stad collecte gelopen en ik was verbijsterd over het volgende.
Hoe groter het huis, hoe duurder de auto's voor de deur, hoe mooier het zwembad in de tuin, hoe minder de mensen doneren.... (uitzonderingen daar gelaten!!)
Ik vond dat heel schokkend om te ervaren moet ik zeggen.
Ik heb ook eens aangebeld bij een huis in een "armere" wijk. Aan alles was te zien dat de bewoners van het bewuste huis het niet breed leken te hebben en qua donatie verwachtte ik dan ook niet heel veel.
Toen ik aanbelde, deed er een hele norse man open. Ik dacht "oh ooh, dit wordt weer een "Nee sorry" ", maar toen ik vroeg of hij iets over had voor de kankerbestrijding zei hij zonder enige twijfel "Ja natuurlijk!!". Hij haalde zijn portemonnee te voorschijn en haalde er twee briefjes van 20 euro uit en deed ze in mijn collecte bus....
Ik was met stomheid geslagen. Wat had ik me gruwelijk vergist zeg! Ik zei "ontzettend bedankt meneer" en hij keek me aan, glimlachte voor de eerste keer sinds hij de deur had geopend en zei "Dat is toch het minste dat ik kan doen?" en deed toen de deur weer dicht. Ik zal dat nooit meer vergeten!
Zo zie je maar dat uiterlijke schijn totaal niks zegt.
Je kunt nóg zo'n mooi en groot huis hebben met 4 auto's voor de deur, maar als je daarnaast niet eens een euro kunt missen voor een goed doel.... Tja....
Nu moet iedereen zélf weten waar hij zijn geld laat natuurlijk, maar hier kan ik gewoon echt niet bij.
Even voor de goede orde... Er waren ook mensen die wél wat in de collecte bus deden hoor, in die dure wijk. Maar het grootste deel dus niet. Ik probeer dan maar te denken aan alle mensen die wél gedoneerd hebben en die dus de kankerbestrijding weer helpen aan geld voor onderzoek naar medicijnen.
In september is er weer een collecte week voor de kankerbestrijding. Ik hoop weer een hoop geld in te zamelen en ik hoop dat jij mij, en alle andere collectanten, daar bij wilt helpen. Alle kleine beetjes helpen!!!
Doe het voor Iris, of voor een familielid, voor een vriend of vriendin, of misschien voor een kennis of familielid van een vriend of vriendin, doe het voor de mensen die momenteel vechten tegen deze ziekte. 
Steun de kankerbestrijding, zodat zij, met jouw geld, verder kunnen zoeken naar een medicijn dat deze ziekte kan verslaan! 
Iris, Familie Krooswijk en alle andere mensen die momenteel een dierbare hebben die vecht tegen kanker, Heel Veel Kracht en Sterkte!!

Liefs, Daria.  

Al vanaf mijn 16e jaar roep ik regelmatig dat ik ga emigreren... ooit.
Vroeger wilde ik naar Londen. Ik zou er mijn eigen kapsalon beginnen en ik zou hem "hairway to heaven ®" noemen. Ik heb uiteindelijk nooit mijn kappersdiploma gehaald...
Of ik zou ergens buiten Londen een leuke "bed and breakfast" beginnen en bij het ontbijt zouden de gasten dan vers gelegde eieren, zelf gebakken brood, zelf gemaakte jam en vers gemolken koeien- of geitenmelk krijgen.
Als ik dit teruglees moet ik alwéér lachen gewoon. Je moet namelijk weten dat ik zó'n keukenprinses ben, dat ik niet eens weet hoe het heet als warm wordend water bubbeltjes krijgt. Dat idee heb ik dus maar laten varen.  
Toen ben ik na gaan denken over Spanje. Ik zou in een Nederlands hotel gaan werken, waar al die oudere Nederlandse mensen lekker gaan overwinteren elk jaar. Toch lekker warm in de winter en qua taal moest het ook wel lukken. Ik zou gewoon een boekje "Hoe & Wat in het Spaans" mee nemen en dan zou ik al een eind komen daar in dat toch al vernederlandste Benidorm. Maar ja... de hele winter tussen de oude mensen was nou toch ook niet wat ik bovenaan mijn lijstje had staan.
(Met alle respect voor de oudere!)
Een aantal meiden in mijn kennissenkring zijn regelmatig eens naar het buitenland geweest om te werken. In de wintermaanden naar Oostenrijk om ergens achter de bar te staan en in de zomermaanden naar Kreta om daar ergens achter de bar te staan. Geweldig idee!
Was het niet, dat ik nog geen minuut horeca ervaring heb en ik dus in een vreemde taal al helemáál niet zou weten hoe het allemaal werkt.
Kortom... Ik ben HET voorbeeld van wél dromen, maar niét doen.... 
Ik kan bijvoorbeeld een hele regenachtige zondag achter mijn computer door brengen, zoekend naar informatie over emigreren naar het buitenland.
Ik word dan wild enthousiast, schrijf alles over van mijn scherm wat ik aan nuttige informatie vind en doe er vervolgens weken (dan wel maanden) niks meer mee...
Dan ligt het maar te liggen op mijn bureau, zonder dat er ook maar 1x naar gekeken wordt.
Als ik dan weer de geest krijg en ik zie "ineens" die informatie weer liggen, dan is die OF niet compleet genoeg naar mijn zin, OF niet van toepassing op het land wat ik op dat moment weer voor ogen heb. En zo eindig ik dus wéér zo'n zelfde zondag achter mijn computer. 
Het klinkt misschien raar hoor, maar ik vind het heerlijk om te doen! Inwezen waan ik me dan al in het land wat ik op dat moment in mijn hoofd heb en dat is natuurlijk heerlijk. Maar, zul je je afvragen, wat doe je hier dan nog???
Dat antwoord is simpel... Angst... Angst voor het grote onbekende (denk ik). Maar of dat het écht is durf ik niet eens met zekerheid te zeggen. Ik kan het namelijk ook heel goed tegenspreken.
"Ja maar dan kom ik daar en dan ken ik niemand!"
"Mensen leer je snel genoeg kennen via werk, sport of hobby" 
Zo... das alvast 1 van tafel...
"Ja maar dan ga ik iedereen zo missen!"
"ok, dat kan... maar lang leve email, MSN en Skype, waarmee je contact kunt onderhouden. En je kunt ze af en toe opzoeken of mensen komen jouw kant op." 
En dat is twee....
"Maar wat als ik nou beroofd word, of verkracht, of vermóórd!!" "Dat kan overal gebeuren, ook in je eigen stad, dus daar moet je het niet voor laten" 
En dat is drie... 
En zo kan ik dus nog wel even doorgaan, maar tegelijkertijd maai ik ook alles weer van tafel, dus waarom ben ik dan nog niet weg???? Bij deze besloten.... Ik ga....
Engeland, Spanje, Australië, Curacao of welk land het dan ook wordt... Ik kom er aan!!!!! (........denk ik....)

Liefs, Daria.
 

As you are not use to me writing in english, I probably have to explain to you why I am doing so now.
There are some people in my life that would like to read my columns but aren't able to, because they're english (or canadian or australian or american or whatever ). So that's why....
Now we have that clear, I'd like to give you my opinion on one specific subject that's been haunting me for a long period of time now.   

Barbies and Tomboys...

When I'm in town and I look around, I see girls around the age of 14 who all look the same to me... If you've seen one, you've seen them all. They're wearing tight TIGHT jeans, high heels OR those flat ballerina shoes with dots all over them, big hoops in their ears, HUGE sunglasses on their noses and way too much make-up...
When they go out they'll do anything with a guy to get a breezer or a pack of smokes. Did you know... girls that age give guys blow-jobs for a pack of cigarettes??? I was stunned when I heard about it!!
Sex to those girls obviously has become a game or something. And the guys are taking advantage of it, because they are having hormones flying everywhere. When I think back about my puberty I don't think girls were acting like that. At least I never did!!  Call me a prude or whatever you want to call me, but I never did anything with a guy in exchange for a drink or a pack of cigarettes. (I just did it for free! hahaha Just kidding of course ) Don't you think it's kinda like prostitution in a way? Giving a guy a blow-job in exchange for... well, not money, but something else...?? If you ask me, those girls have NO respect for themselves what so ever. It may seem like they do, because they all seem so confident about themselves, but if they really where... don't you think they wouldn't have sex with the first guy that offered them something? Don't you think they would wait until they'd meet a guy where they'd fall in love with and really know that she's the only one for him??
Barbies (that's what I usually call those girls) stopped thinking for themselves and just started doing what "society" asked them to do. "Every girl I know, is acting like that, so I have to act like that too, or I won't fit in anymore..." The sad thing is, it really works that way. Kids can be so fucking brutal!! If you don't wear the newest, hippest clothes, if you don't like the coolest music playing on the radio, if you don't get pissed every weekend.... you're out!
I always used to be a Tomboy. And I still am in a way. I like to wear "baggy" jeans, sneakers and a cute top. I wear a little bit of make-up, but I'll keep it natural and I also like to do "boyish" things. I played soccer, I like fishing and so on. I never was the kind of girl that wore high heels and short skirts to seduce men (or even for myself). I just don't feel comfortable in them, SO WHAT!!!
I am still me, right? At least I have my own opinion and my own taste in music and clothes!! And I also have my self respect. I'm not the type of girl that picks up some stranger, have sex and never see him again. I believe in LOVE and the beauty that comes along with it. 
Everybody is allowed to do whatever they want, the only thing I hope for is that younger girls start to think for themselves again!
What do YOU want, What do YOU like... Is your lifestyle full-filling for you the way it is? Perfect! Don't change a thing! But if it's not... please don't go on like this because society wants you to... You are here for YOU and nobody else... So what, if you're a bit different from the rest! At least you won't blend in, in a crowd of 14 year olds. When you're yourself you will get noticed.... and isn't that the thing you wanted in the first place?

With love, Daria.  

Het is rond twaalf uur 's nachts....
Na een lange dag hard werken lig ik uitgeput in bed.
(Oke, ik ben student, geniet van een heerlijk vakantie en heb dus niet gewerkt, maar ik lig toch uitgeput in bed, . )
Ik heb de gewoonte om voor het slapen gaan altijd nog een half uurtje te lezen in bed. Ik lees graag, maar dan vooral in bed, ik snap ook niet precies waarom dat is, maar dat is voor nu ook even niet zo belangrijk.
Nadat ik mijn boek had weg gelegd en de lamp had uitgedaan begon het gedonder... zzzz (op  afstand)......ZZZZZZZ (recht in mn oor).......zzzzz(en weer weg).... Nee he...!!!!
Ik weet niet hoe ze het doen, maar volgens mij hebben muggen een bestanden systeem met namen en adressen waar ze moeten zijn voor lekker bloed ofzo. En ik durf er donder op te zeggen dat Daria in eigen persoon bovenaan die lijst staat, want zodra er muggen in de buurt zijn verzamelen ze zich in een groepje om me heen. Eén mug leidt me af door heel vervelend in mijn oor te gaan zitten zoemen, terwijl de rest zich ongestoord laat vollopen met mijn bloed.
Daar ga ik dit keer een stokje voor steken, besluit ik en trek met een ruk aan het touwtje van het licht.
Maar ja... Je raadt het al... zodra het licht aan gaat is er geen mug meer te bekennen natuurlijk.
Ik pak een viva, die toevallig nog naast mijn bed ligt, rol hem op en ga op jacht. Ik krijg nu misschien allerlei dierenactivisten achter me aan, maar je moet weten dat ik een enorme dierenvriend ben.
Behalve als het aankomt op muggen en spinnen. Die gaan bij mij zonder pardon dood.
Nu zal de "echte" dierenvriend waarschijnlijk zeggen dat ik die spinnen moet laten zitten, want die eten weer muggen of iets dergelijks, maar ik geloof het allemaal wel. Weet je dat een mens in zijn leven gemiddeld 7 spinnen doorslikt tijdens zijn slaap?  Na het horen van dit verhaal heb ik het mijn persoonlijke missie gemaakt om dat gemiddelde bij mij op hooguit 2 te houden (aangezien ik al 28 ben en er waarschijnlijk al 2 binnen heb gekregen in mijn leven). 
Maar goed. Op muggenjacht klinkt makkelijker dan het is.
Zodra het licht aan is, hoor en zie je dat kreng namelijk nergens meer!! Na een tijdje gezocht te hebben gaf ik het op en ben ik weer in bed gekropen. Serieus, nog geen 2 minuten nadat het licht uit was....zzzzz........ZZZZZZZZZZ *licht aan* En weer geen mug te bekennen....
Ik heb de lamp weer uit gedaan en ben naar de woonkamer gelopen. Mijn slaapkamerdeur open gelaten en in de woonkamer de lampen aangedaan in de hoop dat die rot mug naar de woonkamer zou verhuizen. Ik heb een sigaret gerookt, wat gezapt (wat zijn die wijven van die 0906-lijnen dom zeg!) en ben toen weer naar bed gegaan.
Eenmaal in bed heb ik het dekbed over mijn hoofd getrokken en ben ik in slaap gevallen.
Die rot mug had ik mooi voor de gek gehouden, gna gna gna!!!!
Niet doorvertellen dat ik onder de douche drie grote muggenbulten ontdekte vanmorgen...
1 op mijn knie, 1 op mijn bovenarm en 1 op mijn pols.
De stand is nu dus Daria 0 - Mug 3....

This isn't over yet....

Liefs, Daria.  

Lieve Lezer,

Aangezien dit mijn eerste artikel is dat ik schrijf, vind ik het wel zo netjes om me even aan u voorstellen...
Daria, Aangenaam!
28 jaar geleden ben ik geboren in een kleine stad in de omgeving van Rotterdam.
Nou ja... Omgeving van Rotterdam...
Als u het zou moeten lopen (of zelfs fietsen) zou u zich wel even goed achter de oren krabben denk ik, maar goed, zo heeft u toch een béétje een idee welke richting u op moet zoeken.  
Ik woon in een leuk 3 kamerapartement samen met mn kitten van 8 weken.
Hij heeft een officiële naam, maar waarom ik hem die gegeven heb is me een raadsel, want ik noem hem altijd gewoon "POES".
En dat terwijl het een hele stoere rooie kater is... 
Gelukkig heeft die kat niet het besef dat hij eigenlijk gewoon voor "wijf" uitgemaakt wordt, als ik hem weer eens POES noem, dus daar zit ik maar niet te veel over in.
Ik volg momenteel een opleiding waar ik helaas niks over kan en mag vertellen van de overheid. Maar als ik klaar ben met deze opleiding, hoop ik u van harte van dienst te kunnen zijn! 
Op dit moment genieten Poes en ik van een welverdiende vakantie, waardoor ik dus ruim de tijd heb om u van spannende, opmerkelijke en grappige gebeurtenissen uit mijn leven op de hoogte te houden.
Ik hoop dat u er net zo naar uitkijkt als ik!

Hasta Pronto, oftewel, Tot Snel!

Liefs, Daria.

p.s. Zullen we bij deze afspreken dat we elkaar maar gewoon tu-toyeren? We zijn tenslotte geen vreemden meer van elkaar.